?

Log in

No account? Create an account

Быць самотным на Шляху!


December 5th, 2014

(no subject) @ 11:08 am

Ёсць такія напоі, трохі з алкаголем, ад якіх няма ап'янення, але есць толькі нейкае разняволенне і весялосць, любоў да свету і людзей прачынаецца. Асабліва карысныя, напэўна, такія напоі сацыяфобам і мізантропам) Прыйшоў да мяне стары мой дарагі сябрук, адзіны. Прывёў з сабой нейкага валацугу (падарожніка, з Піцеру). Той вандроўнік адмовіўся ў мяккай форме спажываць з намі вясёлы напой, і так ціхенька сядзеў, назіраў. Часовы Спадарожнік Жыцця таксама чалавек у вышэйшай ступені інтэлігентны, выхаваны і адказны, таму таксама пакаштаваў і – годзе! А нам з маім сябрам дзеянне таго напою спадабалася! Не п'янееш – а весялееш. І так мы з ім трохі разышліся і развесяліліся больш меры (калі верыць Часоваму Спадарожніку Жыцця, калі верыць нам – дык нічога такога, усе было ў межах прыстойнасці). Той напой так на мяне такое нечаканае ўздзеянне меў, да такой ступені, што я зрабіла такое, што раніцай ледзь не валасы на сабе рвала! - падарыла таму вандроўніку, незнаёмаму чалавеку, Курта Ванегута! Гэта аўт! Каб такое! Такога са мной ніколі не было! Аддаць кнігу, ды яшчэ якую! Нейкаму валацугу з Піцера! Яшчэ і прачытала спантанную лекцыю пра творчасць дарагога майму сэрцу любімага пісьменніка. Калі той валацужнік заўважыў на паліцы Майрынка і працягнуў руку, маўляў, дай і гэтую кнігу пачытаць, я сказала – не. Гэта на белмове, а ты расіянец, табе нельга, ты не зразумееш. Потым прачытала спантанную лекцыю пра Міленку Ергавіча і «Іншала, Мадонна, Іншала», і пажадала ўсім «дабранач».
Часовы Спадарожнік Жыцця ўсцешыўся, што мы нарэшце будзем спаць, і не будзем насіцца па кватэры і эйфарыстычна радавацца жыццю. А не тут-то было! Мы з сябрам вырашылі канчаткова высветліць нашы рэлігійныя погляды і схільнасці! Раней – непрымірымыя па розных пытаннях, пад уздзеяннем таго напою мой сябар адрокся ад сваіх ранейшых перакананняў, і закрычаў: «А, пайшло яно ўсё лесам! Не трэба мне той рух, ідуць яны к чорту! Мне ты даражэй! Усе, уступаю ў той рух, у які ты ходзіш! Што рабіць для гэтага? Ехаць у іншы горад?! Паедзем! Чытаць кнігі? - давай, чытай, я буду слухаць! Дзе ты – там і я!» І мы яшчэ запалілі святло і пачалі чытаць кнігу адну))) І кляліся адзін аднаму ў вернасці нашым ідэалам, нашаму сяброўству, нашай маладосці))).
А раніцай я прачнулася. І першая думка была: «Курт Ванегут!!!!» Дзе гэты чалавек?! Я забяру кнігу назад! А чорта лысага – ён ужо рана прачнуўся, і з'ехаў! Як ведаў!
 

May 21st, 2014

(no subject) @ 08:09 pm

смяшынкі.

у Гомелі каля аднаго будынка, дзе збіраюцца шмат міліцыянераў (там іх схованка, адміністрацыйны шматпавярховы будынак) нехта яшчэ з зімы напісаў на плоце вялізнымі-вялізнымі літарамі АCAB - ну, вы зразумелі. а міліцыянеры не даганяюць, відаць, бо ўжо паўгады іх будынак упрыгожвае такі вось надпіс)))
А я там гуляю штодня - і мне смешна, прычым гэта там як шыльда выглядае, і літары вялікія) і відаць за кіламетр.
 

April 7th, 2014

(no subject) @ 11:47 am




літоўцы - прыгажуньчыкі!
 

March 27th, 2014

(no subject) @ 07:25 pm

Нататкі сацыяфоба. Частка чарговая. Пайшла я сёння ў народ. Пашпарт трэба было зрабіць. Ну нічога новага і цікавага. Злосныя цёткі-пашпартысткі, якія гавораць скрозь зубы нешта, чапляюцца, туды-сюды ганяюць, садралі за свае «паслугі» 130 тысяч, за той сіні пашпарт, там перапынак, там – перапынак, там не таго памеру фота зрабілі крыварукія народныя ўмельцы..Пайшла ў іншую кантору рабіць, плаціць зноў грошы. Нічога. Звычайная справа. Чаго там.
«Нельга проста так пайсці, заплаціць і зрабіць пашпарт».

Цётка-пашпартыстка мяне ўпэўнівала, што я не магу адразу сесці і напісаць заяву, - я павінна «патрэніравацца на чарнавіку», бо «там на двух йезыках, і на білоруском тожэ». Я ўжо не вытрымала і сказала цётцы, што ўжо прозвішча сваё з літарай «і» я неяк здолею напісаць!

Ну а да гэтага я пайшла ў парк піць каву на лавачку і вырашыла «пайсці ў народ». Я заўважыла на адной лаўцы бездапаможную ахвяру – пенсіянера, гадоў 76-82, і вырашыла развесці яго на размову, правесці для сябе, так сказаць, атрымаць у яго «урок мужнасці», паслухаць «мудрых, сівых, разумных, вопытных» і ўсе такое. Кажуць, што старэйшых трэба паважаць, да іх меркавання прыслухоўвацца і ўсе такое. Яны вайну перажылі і голад.

Ну сяджу так побач. Галубоў кармлю. Стары той сядзіць. Так сядзелі, сядзелі, кажу нясмела, але так аптымістычна-пазітыўна: «Добра на пенсіі! Нікуды спяшацца не трэба, мітусіцца, бегчы!» Стары так: «У сэнсе? Каму добра на пенсіі?» Кажу: «Ну, пенсіянерам! Працаваць не трэба, мітусіцца!» Ён так: «Нічога добрага! Добра на пенсіі... Гэта гледзячы які памер пенсіі! Ад памеру пенсіі залежыць!» І маўчыць далей. Я не супакоілася: «Ну, але ж можна пасядзець спакойна, адпачыць у парку, без мітусні!» А пенсіянер: «Узрост.. А што той узрост? Нікому не трэба той узрост!»

Ну вось так пагаварылі. Такі быў мне наказ ад старэйшых, мудрэйшых, і урок мужнасці.
 

March 23rd, 2014

(no subject) @ 11:28 am

учора распавялі такую гісторыю. адзін малы (3-4 гады) быў з бацькам у касцеле, на Імшы, і пачаў там бегаць, перашкаджаць людзям, гарэзіў і ўсе такое. і бацька ўжо не вытрымаў, схапіў яго, хацеў вынесці з касцела ды па срацы даць. а малы ўчапіўся за лаўку, калі бацька яго цягнуў, і пачаў крычаць жаласна: "Людзі!!! Маліцеся за мяне!!"
 

March 19th, 2014

(no subject) @ 09:52 am

трохі фотак з Кіева, на тэлефон глючны, ды і фатограф з мяне ніякі. не люблю фатаграфаваць, нават у руках не люблю трымаць гэты апарат :)
Месца, куды я ехала - сабор Св.Аляксандра. Вось там жоўты, прыгожы, з калонамі.

Изображение000041

Изображение000043

Изображение000044

Изображение000045

Изображение000047

Изображение000048

Изображение000049

Изображение000051

Изображение000053

Изображение000054

Изображение000060

Изображение000061

Изображение000069

Изображение000072
 

(no subject) @ 09:14 am



Расіся впердзе! (у расіянцаў закончыўся галаперыдол).
 

March 18th, 2014

(no subject) @ 07:50 pm

http://espreso.tv/new/2014/03/18/poranenyy_ukrayinskyy_viyskovosluzhbovec_pomer

Расіянцы смярдзючыя забілі украінскага вайскоўца...
Ну, давайце, панеслася, так?!
Праклятая краіна Расісія. Як і яе губернія гэтая з фашыстоўскім народам...
 

(no subject) @ 04:23 pm

добра там, дзе цябе прымаюць такой, як есць. не павучаюць не даюць парадаў, якія н просіш, не бэсцяць..шкада, што для мяне для гэтага трэба ехаць у іншую краіну, іншы горад. але і не шкада, што там добра і цікава, і прыемна камунікаваць, калі дзень праходзіць радасна шчасліва і за адно імгенне, якому хочацца сказаць - Спыніся!!!
так не бывае. і вяртаешся "дахаты" у раскіданае гняздо. каб мець надзею, што праз нейкі час цягнік паімчыць цябе туды.
у гэтай краіне не маю я дому. я набыла кватэру, але і сюды дабраліся крыварукія ебланы са сваім капітальным рамонтам. і зараз па хаце празз дзень ходзяць усялякія людзі якія выпраўляюць касякі свае. бясплатна... хахахаха. каб я сама паставіла тыя гавно-вокны, мне было б гэта нашмат танней, чым па 100 разоў перарабляць за імі, крыварукімі ебланамі.
я не люблю зараз сваю кватэру. раскіданае гняздо. дзе дзень ходзяць чмыры то з вадаканалу то з РЭУ як быццам гэта іх кватэра. прычым мне не трэба былі ні радыятары-абгрызкі ні гэтыя вокны тупыя разламаныя. раскіданае гняздо. у цягнік - і на поўдзень, захад...хоць на час.
 

March 12th, 2014

(no subject) @ 09:51 pm

)

мы з табой адной крыві.. вось толькі "у хаце - звер, і вараніха на ганку..."
звер. звер. Расія - звер. расіянцы - звяры, за невялікім выключэннем.

звяры. "з маўклівай згоды якіх і робяцца самыя страшныя злачынствы"

сення дачытваю апошнія старонкі Грабала. куды не кінешся - усюды адны аналогіі, як быццам знарок шукаеш такую літаратуру, калі вочы коле "Судзеты, чэхі, Гітлер".

Блін, рабяты. Што рабіць-то будзем?
 

Быць самотным на Шляху!